مردی که از هیچ ، همه چیز می افریند .
او در ۲۴ ژوئیه، ۱۹۵۲ در شهر لویی ویل ایالت کنتاکی متولد شد. او از ابتدا به نقاشی و فیلمسازی با دوربینهای سوپر۸ علاقه داشت و زمانی که در دبیرستان بود، فیلمهای کوتاهی با الهام از زندگی خودش با هزینههایی در حدود ۳۰ تا ۵۰ دلار ساخت.
بعد از مدتی زندگی در اروپا، ونسنت در ۱۹۷۶ به لس آنجلس رفت. او در آنجا دستیار تولید کن شاپیرو -کارگردان و نویسنده- شد و به همراه او بر روی چند طرح کار کردند که هیچ وقت به نتیجهای نرسیدند.
او سپس به نیویورک رفت و در یک شرکت تبلیغاتی شروع به کار کرد. با ۲۰۰۰۰ دلاری که در مدت دو سال کار در آنجا پسانداز کرده بود ، فیلم شب بد را به صورت سیاه و سفید ساخت که در مورد رابطهٔ عاشقانهٔ یک مهاجر مکزیکی با فروشندهٔ یک فروشگاه مشروب بود. این فیلم برای او در جشنوارهها آوازهٔ زیادی به همراه آورد، تا اندازهای که لس آنجلس تایمز آن را بهترین فیلم مستقل سال نامید.
بعد از آن، او به پورتلند برگشت و شروع کرد به کار بر روی طرحهایی که یونیورسال رد کرده بود. او در ۱۹۸۹ در مورد معتادانی که به یک داروخانه دستبرد میزنند تا مواد مورد نیازشان را تامین کنند، فیلم گاوچرانهای داروخانه را ساخت. این فیلم نیز در میان منتقدان بسیار محبوب شد و علاوه بر تثبیت جایگاه ونسنت، به مت دیلون به عنوان بازیگر کمک بسیاری کرد.
فیلم بعدی ون سنت ،آیداهوی اختصاصی خودم بود با بازی ریور فینیکس و کیانو ریوز. این فیلم هم مثل گاوچرانهای داروخانه، برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلمنامه شد و علاوه بر آن ، ریوز را به منتقدان شناساند.
در ۱۹۹۷ ، با ساختن ویل هانتینگ خوب بر اساس فیلمنامهای از مت دمون و بن افلک، گاس ونسنت برای اولین بار به عموم مردم شناسانده شد و فیلم علاوه بر فروش ۲۲۰ میلیون دلاری ، نامزد چند اسکار ، از جمله بهترین کارگردانی برای ونسنت شد. همچنین مت دمون و بن افلک و رابین ویلیامز برای این فیلم برندهٔ اسکار شدند.
علاقهٔ ونسنت به سینمای جمعوجورتر ، باعث شد که کار برای استودیوها را موقتاً کنار بگذارد و با الهام از کارهای بلا تار ، کارگردان و جان کاساوت ، در سال ۲۰۰۲ فیلمی به نام جری با حضور کیسی افلک و مت دیمون در بیابانهای آرژانتین ، یوتا و نوادا بسازد . این فیلم در جشنوارهٔ سان دنس برای اولین بار اکران شد و با خط داستانی بیحادثه و فیلمبرداری درخشان هریس سویدز ، به همان اندازه که تشویق شد، مورد انتقاد هم قرار گرفت.
یک سال بعد در زمانی که ونسنت مشغول ساخت فیلم بعدیاش فیل بود اکران شد. او از سوی تهیهکنندهٔ فیلم، دایان کیتون، برای ساختن فیلمی در مورد کشتار سال ۱۹۹۹ در دبیرستان کلمباین انتخاب شد و تصمیم گرفت که فیلم را در دبیرستانی در شهر خودش پورتلند، با حضور تعداد زیادی دانشآموز بسازد. با برداشتهای طولانی و فیلمبرداری روی دست و معلق، فیلم در جشنوارهٔ فیلم کن بسیار تشویق شد. اتفاقنظری در مورد فیلم در بین داوران وجود نداشت و با این حال، فیلم برندهٔ نخل طلا و تندیس بهترین کارگردانی برای گاس شد. موفقیت فیل باعث شد که ونسنت، درآمد حاصل از فروش اولین اکران آن در آمریکا را به موسسهای هدیه کند که به نوجوانان خیابانی کمک میکند.
در سال ۲۰۰۵ ، ونسنت فیلم آخرین روزها را با حضور مایکل پیت ساخت؛ فیلمی که خود او از آن به عنوان آخرین قسمت از سهگانهٔ مرگاش -با جری و فیل- یاد میکند. این فیلم روایتی داستانی از آخرین روزهای پیش از مرگ کرت کوبین، خوانندهٔ گروه نیروانا است که در آن ونسنت با الهام از اتفاقات واقعی، زندگی یک هنرمند راک افسرده را روایت میکند.
سال بعد ، در ۲۰۰۶ ، ونسنت فیلمی بنا بر کتابی از بلیک نلسون به نام پارانوئید پارک، در مورد پسر نوجوان اسکیتبازی که اتفاقی کسی را میکشد ساخت. فیلم در فوریهٔ ۲۰۰۸ در اروپا اکران شد و قبل از آن هم در جشنوارهٔ فیلم کن ، جایزهٔ ویژهٔ شصتمین سال جشنواره را به خود اختصاص داد.
اخرین فیلم او یعنی میلک بابازی شون پن که اسکار بهترین بازیگری را هم برد درباره یک سیاست مدار و اولین همجنس گرایی است که در یک انتخابات شرکت کرده است .
در این جا به بررسی چند فیلم مطرح او از نظر نگارنده می پردازیم .
هوای صاف که کم کم ابری می شود و همه جا را تیره و تار می کند ، مضمون فیلم نخل طلایی او یعنی فیل است .
دوربین متحرک گاس ون سنت به درون مدرسه ای می رود و با همان مولفه های اشنای گاس ون سنت ، نظم عجیب مدرسه را به رخ می کشد ، این که در این مدرسه همه چیز سر جایش است هیچ اتفاقی نیفتاده ( در واقع ارامش قبل از طوفان ) بچه ها همه چیز را قبول کرده اند و زندگی عادی اشان را می کنند در این جا 2 پسر که این نظم و هیچ اتفاقی نیفتادن را نمی توانند تحمل کنند با قبول احتمال مردن دست به شکست این روزمرگی می زنند و حادثه ای می افرینند تا جاودانه شوند .
دیالوگ کلیدی این فیلم همان جمله تکان دهنده ای است که یکی از پسر ها می گوید یعنی (خوب شد ترس از گناهم ریخت ) و دقیقا این چیزی است که فیلم می خواهد بگوید .
فیلم روزهای واپسین نشان گر اخرین روزهای زندگی یک خواننده راک است که به افسرگی مبتلا می باشد ، این فیلم هم در راستای باقی اثار او در این دهه قرار می گیرد همان روایت همیشگی و همان ارامشی که در فیلم دیده می شود ، این جا هم هیچ اتفاقی نمی افتد فقط شاهد زندگی سرد این خواننده هستیم یکی از بارز ترین نکات فیلم نقطه های اوج فیلم است در 2 صحنه این خواننده شروع به نواختن می کند و نقاط اوج فیلم هم همین لحظات است زیرا او یاداوری می کند که دیگر توان نواختن هم ندارد و این 2 سکانس به قدری قدرتمند هستند که به تنهایی فیلم را از ان حالت سکون و بی اتفاقی خارج می کند .
پارانوید پارک ، همان فیلمی است که گاس ون سنت باید می ساخت ، ان نگاه کاملا مستند وار و بدون توجه به خط داستانی که در فیل بود در این فیلم دیده نمی شود او موفق شده از همان شکست ها داستانی و روایت نوینش که البته تارانتینو هم در داستان های عامه پسند انجام داده بود برای برجسته کردن بعضی سکانس ها و لحظات استفاده کند و فیلمی بسازد که ارزش بارها دیدن دارد .
در این جا هم مدرسه به عنوان سوزه مورد علاقه ون سنت دست مایه اصلی فیلم قرار گرفته است .
الکس پسری است که ناخواسته دست به قتلی وحشتناک زده است . و گاس ون سنت می کوشد عذاب و جنگ درونی او را به نمایش بگذارد ( این جاست که ان سکانس درخشان تعویض لباس در خانه که از دو دید مورد بررسی قرار می گیرد خودش را نشان می دهد ) این جا همه مولفه های ون سنت را داریم با یک داستان قدرتمند تر ...
بهترین سکانس فیلم که در واقع در راستای همان فیل قرار می گیرد جایی است که الکس اعترافات خود را خیلی ساده می سوزاند و در تصویر می بینیم که خود او هم کم کم در شعله های اتش محو می شود ، این جاست که الکس از ان ترس گناه رهایی می یابد و گویا باز هم هیچ اتفاقی نیفتاده است . این فیلم کامل ترین فیلم گاس ون سنت است که سند شخصی فیلم هایش نیز نام می گیرد .
چاپ شده در روزنامه تهران امروز
