نما به نما

                                            نگاهی به تئاتر های رو حوضی

                                                    ( مجلسنامه )

محمد رحمانیان از نمایش نامه نویسان و کارگردانان خوب تئاتر که از سال 1360 با تئاتر (سرود سرخ برادری) به طور حرفه ای وارد این عرصه شد و بسیار هم موفق بوده است . البته وی در صدا و سیما هم فعالییت داشته است از جمله کارهای او می توان به نیمکت و مسافرخانه سعادت که این اواخر پخش شد اشاره کرد .

محمد رحمانیان مجلسنامه را در سال 1378 با همکاری حبیب رضایی و مهتاب نصیر پور در جشنواره فجر اجرا کرد که مورد استقبال هم قرار گرفت .

ابتدا برای پرداخت به این تئاتر و به بهانه ی پرداخت به این تئاتر نگاهی می اندازیم به تئاتر های رو حوضی و سبک و سیاق انها و بعد به خود تئاتر مجلسنامه می پردازیم .

به طور کلی به تئاتر هایی رو حوضی گفته می شود که با اصطلاحات عامیانه و رفتارها و شعرهای خاصی تئاتری را اجرا می کنند که موجبات خنده بیننده را اجرا می کنند ودر ان معمولا از شخصییت های خاصی مثل حاجی فیروز یا غلام استفاده می شود .

به این سبک کارها نمایش های رو حوضی گویند ولی این نمایش ها به همین سادگی نیست . کارگردان و نویسنده چنین نمایش نامه هایی عقاید خود و مشکلات و انتقاد های خود را مطرح می کند و به دلیل سادگی که در ان است بیننده خیلی راحت با ان ارتباط برقرار می کند.

به همین جهت هم هست که این تئاتر ها دارای محبوبیت زیادی بین احاد مردم بوده البته در گذشته بیشتر و اکنون کمتر .

لازم به ذکر است که این گونه نمایش در دوره قاجاریه شروع و به اوج خود رسید و در دوران پهلوی تا کنون کم رنگ و کم رنگ تر شده است .

تئاتر های رو حوضی بر خلاف نام خودشون دارای عمقی بسیار هستند که هر فردی به اندازه ی دانش خود از ان استفاده می کند .

این اواخر هم تئاتر شکر پاره از جمله تئاترهای رو حوضی و سنتی بود که قطب الدین صادقی به زیبایی ان را کارگردانی کرده بودند .

با این مقدمه می رویم سراغ خود نمایش نامه مجلسنامه .

این تئاتر هم نوعی از همین تئاتر های روحوضی است که به اختلاف دربار در دوره قاجار می پردازد .

با کمی دقت در مضمون این تئاتر می بینیم که محمد رحمانیان با توانسته مضامین دینی و انتقادیه خود در جامعه را به خوبی در این تئاتر به نمایش بگذارد .

از اوردن نام حضرت عباس گرفته تا وضعییت نا به سامان حکومت در این تئاتر گنجانده شده اند .

از دیگر نقاط بسیار خوب این نمایشنامه می توان به ایجاد تضاد ها ( سیاه و سفید ، غم و شادی ، زندگی و مرگ ) اشاره کرد که پیش از این در فیلم مسافران بهرام بیضایی نیز دیده ایم .

شعرهای روحوضی که از عناصر اصلی این سبک تئاتر ها هم هستند کم نمی بینیم که البته باز هم بسیار خوب و به جا استفاده می شوند .